Spectral Evidence

The phrase “spectral evidence” originates in the 17th-century Salem witch trials, when ghostly apparitions were accepted as proof of guilt. In this project, the past behaves in a similar way: its traumas, injustices, and buried histories return in images haunting the present. The photographs register these lingering traces as disturbances — appearing unexpectedly, intangible yet consequential. Here, history emerges not as narration, but as a presence acting through the surface of the photograph itself.

Moving through self-portraits, architectural fragments, archival traces, and damaged surfaces, the work moves away from documentary testimony and historical closure. Instead, the images operate as symptoms: sites where ideological violence — particularly fascism — persists beyond official histories, registering quietly but insistently on bodies, buildings, and the photographic surface.

The series approaches history as something unresolved and recurring, acting in the present rather than receding into the past. Attuned to queer historical experience and to antifascist histories, the work treats photography as a material surface where political violence continues to register, resisting narratives of closure.The photographic surface becomes a site where unresolved conflict appears as evidence rather than expressive gesture.

Spectral Evidence (Preuve Spectrale) — texte de projet

L’expression « spectral evidence » trouve son origine dans les procès en sorcellerie de Salem au XVIIᵉ siècle, où des apparitions fantomatiques étaient admises comme preuves de culpabilité. Dans ce projet, le passé agit de manière comparable : ses traumatismes, ses injustices et ses histoires enfouies reviennent dans des images qui hantent le présent. Les photographies enregistrent ces traces persistantes comme des perturbations — surgissant de façon inattendue, immatérielles mais pourtant agissantes. Ici, l’histoire n’apparaît pas comme un récit, mais comme une présence qui agit à travers la surface même de la photographie.

À travers des autoportraits, des fragments architecturaux, des traces archivistiques et des surfaces endommagées, le travail s’éloigne du témoignage documentaire et de toute idée de clôture historique. Les images fonctionnent plutôt comme des symptômes : des lieux où la violence idéologique — en particulier le fascisme — persiste au-delà des récits officiels, s’inscrivant silencieusement mais avec insistance sur les corps, les bâtiments et la surface photographique elle-même.

La série aborde l’histoire comme quelque chose d’irrésolu et de récurrent, agissant dans le présent plutôt que se retirant dans le passé. Attentive à l’expérience historique queer et aux histoires antifascistes, l’œuvre considère la photographie comme une surface matérielle sur laquelle la violence politique continue de s’inscrire, en résistant aux récits de clôture.
La surface photographique devient ainsi un lieu où le conflit non résolu apparaît comme une preuve, plutôt que comme un geste expressif.

Spectral Evidence (Φασματική Μαρτυρία) — κείμενο έργου

Ο όρος « spectral evidence » προέρχεται από τις δίκες μαγισσών του Σάλεμ τον 17ο αιώνα, όταν φασματικές εμφανίσεις γίνονταν αποδεκτές ως αποδείξεις ενοχής. Στο έργο αυτό, το παρελθόν λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο: τα τραύματά του, οι αδικίες και οι θαμμένες ιστορίες του επιστρέφουν μέσα από εικόνες που στοιχειώνουν το παρόν. Οι φωτογραφίες καταγράφουν αυτά τα επίμονα ίχνη ως διαταραχές — εμφανίσεις απρόβλεπτες, άυλες αλλά ουσιαστικές. Εδώ, η ιστορία δεν εμφανίζεται ως αφήγηση, αλλά ως παρουσία που δρα πάνω στην ίδια την επιφάνεια της φωτογραφίας.

Μέσα από αυτοπροσωπογραφίες, αρχιτεκτονικά θραύσματα, αρχειακά ίχνη και κατεστραμμένες επιφάνειες, το έργο απομακρύνεται από τη λογική της τεκμηρίωσης και της ιστορικής ολοκλήρωσης. Οι εικόνες λειτουργούν ως συμπτώματα: τόποι όπου η ιδεολογική βία — και ιδιαίτερα ο φασισμός — επιμένει πέρα από τις επίσημες ιστορίες, εγγραφόμενη αθόρυβα αλλά επίμονα πάνω σε σώματα, κτίρια και στην ίδια τη φωτογραφική επιφάνεια.

Η σειρά προσεγγίζει την ιστορία ως κάτι ανολοκλήρωτο και επαναλαμβανόμενο, που δρα στο παρόν αντί να ανήκει στο παρελθόν. Σε εγρήγορση απέναντι στην queer ιστορική εμπειρία και στις αντιφασιστικές ιστορίες, το έργο αντιμετωπίζει τη φωτογραφία ως μια υλική επιφάνεια πάνω στην οποία η πολιτική βία συνεχίζει να εγγράφεται, αντιστεκόμενη σε αφηγήσεις οριστικού κλεισίματος.
Η φωτογραφική επιφάνεια γίνεται έτσι ένας τόπος όπου η ανολοκλήρωτη σύγκρουση εμφανίζεται ως τεκμήριο, και όχι ως εκφραστική χειρονομία.