French and Greek text below

Spectral Evidence

The phrase “spectral evidence” originates in the 17th-century Salem witch trials, when ghostly apparitions were accepted as proof of guilt. In this project, the past behaves in a similar way: its traumas, injustices, and buried histories return in images that haunt the present. The photographs register these traces as disturbances, appearing unexpectedly, intangible yet consequential. History emerges here not as narration, but as a presence acting through the surface of the photograph.

Moving through self-portraits, architectural fragments, archival traces, and still lifes, the work moves away from documentary testimony and historical closure. The images operate as symptoms: sites where ideological violence, particularly fascism, persists beyond official histories and registers quietly but insistently on bodies, buildings, and the photographic surface.

The series holds history as unresolved and recurring, acting in the present rather than receding into the past. Attuned to queer historical experience and antifascist histories, the work treats photography as a surface where political violence continues to register. The photographic surface becomes a site where unresolved conflict appears as evidence rather than expression.

Spectral Evidence (Preuve Spectrale) — texte de projet

La notion de « preuve spectrale » trouve son origine dans les procès des sorcières de Salem au XVIIe siècle, lorsque des apparitions fantomatiques étaient acceptées comme preuves de culpabilité. Dans ce travail, le passé se comporte de manière similaire : ses traumatismes, ses injustices et ses histoires enfouies reviennent dans des images qui hantent le présent. Les photographies enregistrent ces traces comme des perturbations, apparaissant de manière inattendue, intangibles mais agissantes. L’histoire apparaît ici non pas comme un récit, mais comme une présence opérant à la surface de la photographie.

À travers des autoportraits, des fragments architecturaux, des traces d’archives et des natures mortes, le travail s’éloigne du témoignage documentaire et de toute clôture historique. Les images fonctionnent comme des symptômes : des lieux où la violence idéologique, en particulier le fascisme, persiste au-delà des récits officiels et s’inscrit silencieusement mais avec insistance sur les corps, les bâtiments et la surface photographique.

La série tient l’histoire comme non résolue et récurrente, agissant dans le présent plutôt que se retirant dans le passé. Attentif à l’expérience historique queer et aux histoires antifascistes, le travail considère la photographie comme une surface où la violence politique continue de s’inscrire. La surface photographique devient un lieu où le conflit non résolu apparaît comme une forme de preuve plutôt que comme expression.

Spectral Evidence (Φασματική Μαρτυρία) — κείμενο έργου

Ο όρος «φασματικό τεκμήριο» προέρχεται από τις δίκες μαγισσών του Σάλεμ τον 17ο αιώνα, όταν φαντασματικές εμφανίσεις γίνονταν αποδεκτές ως αποδείξεις ενοχής. Σε αυτό το έργο, το παρελθόν λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο: τα τραύματα, οι αδικίες και οι θαμμένες ιστορίες του επιστρέφουν σε εικόνες που στοιχειώνουν το παρόν. Οι φωτογραφίες καταγράφουν αυτά τα ίχνη ως διαταραχές, που εμφανίζονται απροσδόκητα, άυλες αλλά δραστικές. Η ιστορία εμφανίζεται εδώ όχι ως αφήγηση, αλλά ως παρουσία που ενεργεί πάνω στην επιφάνεια της φωτογραφίας.

Μέσα από αυτοπορτρέτα, αρχιτεκτονικά θραύσματα, αρχειακά ίχνη και νεκρές φύσεις, το έργο απομακρύνεται από τη μαρτυρία και από κάθε έννοια ιστορικής ολοκλήρωσης. Οι εικόνες λειτουργούν ως συμπτώματα: τόποι όπου η ιδεολογική βία, ιδιαίτερα ο φασισμός, επιμένει πέρα από τις επίσημες αφηγήσεις και εγγράφεται σιωπηλά αλλά επίμονα στα σώματα, στα κτίρια και στη φωτογραφική επιφάνεια.

Η σειρά συγκρατεί την ιστορία ως μη επιλυμένη και επαναλαμβανόμενη, ενεργή στο παρόν αντί να υποχωρεί στο παρελθόν. Σε συντονισμό με την queer ιστορική εμπειρία και τις αντιφασιστικές ιστορίες, το έργο αντιμετωπίζει τη φωτογραφία ως επιφάνεια όπου η πολιτική βία συνεχίζει να εγγράφεται. Η φωτογραφική επιφάνεια γίνεται ένας τόπος όπου η ανεπίλυτη σύγκρουση εμφανίζεται ως τεκμήριο και όχι ως έκφραση.

 

Sections

On Spectral Evidence

French and Greek text below

Spectral Evidence

The phrase “spectral evidence” originates in the 17th-century Salem witch trials, when ghostly apparitions were accepted as proof of guilt. In this project, the past behaves in a similar way: its traumas, injustices, and buried histories return in images that haunt the present. The photographs register these traces as disturbances, appearing unexpectedly, intangible yet consequential. History emerges here not as narration, but as a presence acting through the surface of the photograph.

Moving through self-portraits, architectural fragments, archival traces, and still lifes, the work moves away from documentary testimony and historical closure. The images operate as symptoms: sites where ideological violence, particularly fascism, persists beyond official histories and registers quietly but insistently on bodies, buildings, and the photographic surface.

The series holds history as unresolved and recurring, acting in the present rather than receding into the past. Attuned to queer historical experience and antifascist histories, the work treats photography as a surface where political violence continues to register. The photographic surface becomes a site where unresolved conflict appears as evidence rather than expression.

Spectral Evidence (Preuve Spectrale) — texte de projet

La notion de « preuve spectrale » trouve son origine dans les procès des sorcières de Salem au XVIIe siècle, lorsque des apparitions fantomatiques étaient acceptées comme preuves de culpabilité. Dans ce travail, le passé se comporte de manière similaire : ses traumatismes, ses injustices et ses histoires enfouies reviennent dans des images qui hantent le présent. Les photographies enregistrent ces traces comme des perturbations, apparaissant de manière inattendue, intangibles mais agissantes. L’histoire apparaît ici non pas comme un récit, mais comme une présence opérant à la surface de la photographie.

À travers des autoportraits, des fragments architecturaux, des traces d’archives et des natures mortes, le travail s’éloigne du témoignage documentaire et de toute clôture historique. Les images fonctionnent comme des symptômes : des lieux où la violence idéologique, en particulier le fascisme, persiste au-delà des récits officiels et s’inscrit silencieusement mais avec insistance sur les corps, les bâtiments et la surface photographique.

La série tient l’histoire comme non résolue et récurrente, agissant dans le présent plutôt que se retirant dans le passé. Attentif à l’expérience historique queer et aux histoires antifascistes, le travail considère la photographie comme une surface où la violence politique continue de s’inscrire. La surface photographique devient un lieu où le conflit non résolu apparaît comme une forme de preuve plutôt que comme expression.

Spectral Evidence (Φασματική Μαρτυρία) — κείμενο έργου

Ο όρος «φασματικό τεκμήριο» προέρχεται από τις δίκες μαγισσών του Σάλεμ τον 17ο αιώνα, όταν φαντασματικές εμφανίσεις γίνονταν αποδεκτές ως αποδείξεις ενοχής. Σε αυτό το έργο, το παρελθόν λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο: τα τραύματα, οι αδικίες και οι θαμμένες ιστορίες του επιστρέφουν σε εικόνες που στοιχειώνουν το παρόν. Οι φωτογραφίες καταγράφουν αυτά τα ίχνη ως διαταραχές, που εμφανίζονται απροσδόκητα, άυλες αλλά δραστικές. Η ιστορία εμφανίζεται εδώ όχι ως αφήγηση, αλλά ως παρουσία που ενεργεί πάνω στην επιφάνεια της φωτογραφίας.

Μέσα από αυτοπορτρέτα, αρχιτεκτονικά θραύσματα, αρχειακά ίχνη και νεκρές φύσεις, το έργο απομακρύνεται από τη μαρτυρία και από κάθε έννοια ιστορικής ολοκλήρωσης. Οι εικόνες λειτουργούν ως συμπτώματα: τόποι όπου η ιδεολογική βία, ιδιαίτερα ο φασισμός, επιμένει πέρα από τις επίσημες αφηγήσεις και εγγράφεται σιωπηλά αλλά επίμονα στα σώματα, στα κτίρια και στη φωτογραφική επιφάνεια.

Η σειρά συγκρατεί την ιστορία ως μη επιλυμένη και επαναλαμβανόμενη, ενεργή στο παρόν αντί να υποχωρεί στο παρελθόν. Σε συντονισμό με την queer ιστορική εμπειρία και τις αντιφασιστικές ιστορίες, το έργο αντιμετωπίζει τη φωτογραφία ως επιφάνεια όπου η πολιτική βία συνεχίζει να εγγράφεται. Η φωτογραφική επιφάνεια γίνεται ένας τόπος όπου η ανεπίλυτη σύγκρουση εμφανίζεται ως τεκμήριο και όχι ως έκφραση.

 

  All Posts

Sections